105 ritten

De auto snort naar de Vechtsebanen. Geen TomTom nodig en bij aankomst parkeerruimte genoeg. We hadden toch veel leden? Desalniettemin is het druk naast het ijs. De Zamboni draait traag zijn rondjes.
Er is volop beweging: warming-up, stretchen en mensen in warme jassen die van het ene been op het andere huppelen, om warm te blijven. Ab Goubitz op de piano klinkt als een verre herinnering in mijn oren. Ochtendgymnastiek. Ook de wc's worden veelvuldig met een bezoek vereerd, al wordt daar voornamelijk stilgestaan of stilgezeten, mag worden aangenomen. Daar klinkt in de moderne tijd ook Olga Commandeur niet.
Er wordt moed ingesproken, succes gewenst en er worden handen geschud.
Er is koffie, thee, chocolademelk en herkenning van het vroege opstaan.
Er is hoop, verwachting, spanning en ‘in welke rit zit ik?’, terwijl je dat laatste beter in geen enkele rit kunt doen.
Een van de jeugdschaatsers is blijkbaar zo zenuwachtig dat hij bij het betreden van het ijs vergeet zijn schaatsbeschermers af te doen. Oef, dan is het ijs echt glad.

De 105 ritten volgen elkaar snel op. Het gaat er efficiënt aan toe. Witte, rode, blauwe en gele bandjes worden door enkelen nog snel gewisseld. Blikken staan op ‘ik ga jou verslaan’ of ‘wat doe ik hier eigenlijk’. Allemaal klaar voor de start.
De inzet en strijd is soms ontroerend.
Eentje komt zo laat bij de start van de 1500 meter dat hij na net 100 meter onderweg te zijn de concentratie al vallend de bocht uit laat vliegen; hij neemt zichzelf mee. Het was dan ook nog een heel eind. DNF achter zijn naam.
Niet alleen pupillen hebben soms meer oog voor elkaar dan voor de techniek en ruim voor de finish moet minstens één oog ook gericht zijn op de klok. De haast neemt wel, maar de snelheid neemt niet toe. Bij anderen is de snelheid er al eerder uit; zij durven niet naar de klok te kijken, maar wel naar de punten van hun schaatsen.
Twee senioren rijden elkaar op de kruising in de weg. Misschien te vaak gevraagd in welke rit hij zat. Dat bleek die rit te zijn. Ach, herkansing en geen diskwalificatie. Het zijn wel clubkampioenschappen.
Er wordt mismoedig met hoofden geschud bij de spaarzame buitelingen over het ijs. Bochten blijken boosdoeners en boosmakers.
Het regende PR's, vooral bij pupillen en jeugdschaatsers. Zelfs bij de volwassenen viel af en toe een persoonlijke toptijd te noteren. Dan volgde een mengeling van verbazing en blijdschap. Soms was er opluchting wanneer een gereden tijd meeviel. Soms teleurstelling wanneer geconstateerd werd dat weer een jaar gewacht moet worden om bij de clubkampioenschappen harder te rijden.
Het klassement is ongenadig en ik kijk er met enige jaloezie naar.

De speaker kondigt een ‘fotoshoot’ aan en dat na de wedstrijd iedereen wordt verwacht in de ‘sportsbar’. Gelukkig is er Hollandse koffie te krijgen.
Bij de prijsuitreiking worden eerst de achtergelaten jacks, mutsen, schaatshoezen en handschoenen door de voorzitter overhandigd, begeleid door het geluid van de Australian Open op de tv. Djokovic en Nadal hebben met zijn tweeën meer zweetdruppels dan alle deelnemers samen. Wanneer het geluid uit Melbourne afzwakt, is het tijd voor applaus voor winnaars, deelnemers en juryleden. Om de grijze zondagmorgen te verdrijven wordt iedereen in het zonnetje gezet. Ouders en begeleiders warmen klappend hun handen. De vele flitslichten zullen de rode-ogen-correctie in de computers activeren.
De winnaars in de verschillende categorieën staan stralend en soms ook onwennig op de hoogste trede. Links en rechts daarvan wordt ook genoten. En daar geniet ik dan weer van.
De verschillen in puntenaantallen zijn groot. Bij de vrouwen steekt de winnares met 134.895 punten met kop en schouders boven de anderen uit, terwijl ze toch helemaal niet zo groot is. De clubkampioen bij de mannen is het schaatsen nog niet verleerd; hij rijdt 120.016 punten en evenzovele spieren zullen hem pijn doen.
Volgend jaar weer 105 ritten of gaan nog meer mensen meedoen? Ik hoop het.

Hans van Peperstraten

Floortje Mackay voert SHV aan.
Woerdense courant 18-januari 2012
Schaatsenrijdster Floortje Mackay (16 jaar) voert een klein Woerdens peloton jeugdige schaatsers aan en vormt daarmee het boegbeeld voor een nieuwe lichting bij de Schaatshardrijvereniging Woerden.
In het eerste weekend van januari nam ze in Den Haag deel regionale selectiewedstrijden in haar categorie (ze is 1e jaars Dames Junioren B).
De resultaten waren ruim voldoende om zich te plaatsen voor de landelijke selectiewedstrijden op 20 en 21 januari in Utrecht.
Ze gaat daar weer hardschaatsen in een poging zich te plaatsen voor het Nederlands Kampioenschap voor junioren.
Ze grossiert dit seizoen in PR’ s. Haar persoonlijk toptijden behaalde ze in Hoorn, Heerenveen en bij internationale wedstrijden in Erfurt.
In soepele stijl bracht ze 43.57 op de 500 meter, 1.27,69 op de 1000; 2.11,39 op de 1500 en een knappe 4.38,63 op de 3000 meter op de klokken.
Floortje Mackay is toegelaten tot het Johan Cruijff-college. Volgend schaatsseizoen gaat ze verder met het combineren van sporten en studeren.
Nog snellere tijden liggen in het verschiet. Met haar resultaten inspireert ze andere SHV-pupillen waaronder Anouk van der Ham, Marit van Noort, Pim van Eeuwijk en Milo Balk.
Deze vier jeugdige hardrijd(st)ers maken zulke goede vorderingen dat ze inmiddels mogen deelnemen aan de speciale selectietrainingen op de Vechtsebanen.
Wesley Pieterse hoopt zich ook binnenkort bij hen aan te sluiten.

Geen nieuwsbrief ontvangen? meld je aan op de SHV Nieuwsbrief